POLED nie jest konkurencją dla OLED, lecz jego odmianą. Oba rozwiązania wykorzystują organiczne diody emitujące światło, ale POLED ma elastyczne podłoże z tworzywa sztucznego zamiast sztywnego szkła. Różnica dotyczy więc przede wszystkim budowy ekranu, a nie samej jakości obrazu.
OLED i POLED – jaka jest różnica?
OLED to ogólna technologia, w której każdy piksel emituje światło samodzielnie. Dzięki temu ekran nie potrzebuje osobnego podświetlenia, może wyświetlać głęboką czerń i zapewniać wysoki kontrast. Skrót POLED oznacza Plastic OLED, czyli OLED z plastikowym podłożem.
W tradycyjnych panelach OLED warstwa emisyjna jest zwykle nanoszona na sztywne podłoże szklane. POLED wykorzystuje w tym miejscu tworzywo sztuczne. Nie zmienia to podstawowej zasady działania pikseli, dlatego sama nazwa POLED nie oznacza słabszego obrazu. O jakości wyświetlania decydują także między innymi jasność, kalibracja, rozdzielczość i zastosowane warstwy ochronne.
Budowa OLED i POLED – szkło kontra plastik
Podłoże to warstwa, na której buduje się pozostałe elementy panelu. Szkło zapewnia sztywność, natomiast tworzywo sztuczne może się uginać i jest lżejsze. Ta różnica wpływa na konstrukcję urządzenia, szczególnie gdy producent chce zastosować zakrzywiony albo składany ekran.
| Cecha |
Standardowy OLED |
POLED |
| Podłoże |
Szkło |
Tworzywo sztuczne |
| Elastyczność |
Niska, panel jest sztywny |
Większa, co ułatwia tworzenie ekranów zakrzywionych i składanych |
| Masa konstrukcji |
Zwykle większa |
Zwykle mniejsza |
| Odporność na uderzenia |
Szkło może pęknąć lub się rozbić |
Tworzywo nie tłucze się jak szkło, choć cały ekran nadal może ulec uszkodzeniu |
| Typowe zastosowanie |
Sztywne ekrany telefonów, monitorów i telewizorów |
Cienkie, zakrzywione i składane konstrukcje |
Plastikowe podłoże ułatwia także projektowanie cieńszych paneli. Nie oznacza to jednak, że każdy POLED będzie automatycznie cieńszy, lżejszy lub bardziej odporny od każdego OLED-a. Ostateczne właściwości zależą od całej konstrukcji ekranu, ramki i warstwy ochronnej.
Co różnica między OLED a POLED oznacza dla użytkownika?
W smartfonie wybór POLED może być widoczny przede wszystkim w formie urządzenia i jego masie. Różnice w codziennym użytkowaniu można ująć w kilku punktach:
- Elastyczność – POLED ułatwia produkcję ekranów zakrzywionych, składanych i montowanych w nietypowej obudowie.
- Masa – plastikowe podłoże może ograniczyć ciężar panelu, choć na wagę całego telefonu wpływają też bateria, aparat i obudowa.
- Odporność mechaniczna – tworzywo nie pęka w taki sam sposób jak szkło, ale nie czyni ekranu niezniszczalnym. Warstwa wyświetlająca i powierzchnia ochronna nadal mogą zostać zarysowane lub uszkodzone.
- Obraz – oba typy paneli mogą oferować głęboką czerń, wysoki kontrast, szerokie kąty widzenia i nasycone kolory. Samo podłoże nie przesądza o przewadze jednego ekranu.
Warto też pamiętać, że nazwy technologii częściowo się nakładają. AMOLED jest wariantem OLED wykorzystującym aktywną matrycę do sterowania pikselami, a POLED może być jednocześnie panelem AMOLED z plastikowym podłożem. Nie są to więc zawsze rozłączne kategorie.
Co wybrać – OLED czy POLED?
W większości zakupów nie trzeba traktować oznaczeń OLED i POLED jako wyboru między lepszym a gorszym ekranem. Jeśli zależy Ci na lekkim telefonie, zakrzywionej konstrukcji albo urządzeniu składanym, POLED może przynieść konkretne korzyści konstrukcyjne. Przy klasycznym, płaskim smartfonie ważniejsze będą jasność ekranu, odwzorowanie kolorów, częstotliwość odświeżania, czas pracy na baterii i jakość całego urządzenia.
POLED to OLED z plastikowym podłożem, a nie niższy standard obrazu. Dla większości użytkowników materiał podłoża ma mniejsze znaczenie niż parametry konkretnego modelu i sposób, w jaki producent zbudował cały wyświetlacz.